Dayak yiyip oturan ve hala seviyorum, diyebilen kadınlar…

 

Biliyorsunuz, ülkemizin ana sorunlarından biri hala şiddete uğrayan, dayak yiyen, ezilen kadınlar. Bunu hem bir kadın olarak hem de bir kız annesi olarak müthiş bir tepkiyle karşılıyorum… Uzun yıllardır, televizyonlarda, benim gibi gazetelerin köşe yazarları tarafından ve konferanslarda sık sık ele alınan bu konuda ne yazık ki bir arpa boyu yol alınmış değil…Allah korusun, insan kendine karşı böyle aşağılayıcı bir tutum sergileyen birine kim bilir nasıl nefret duyar, değil mi? Aynı şekilde evladına değil dayak, bir fiske vurulmasına bile katlanamaz... Ama işte ortada inanılmaz bir gerçek var… Bazı kadınların dayak yedikleri erkeği hala “ seviyorum” diyebiliyorlar…. Bunun  karşısında  yapılacak bir şey kalmıyor.

Tabii bu nasıl bir sevgi hiçbir zaman anlamış değilim. O da başka ya... Dayak gerçekten çağdışı bir davranış. Üstelik bana sorarsanız, erkeklerin kendilerini çaresiz ve güçsüz hissettikleri zaman, yalnızca fiziksel güç açısından üstünlük kurabildikleri kadını ezmek için kullandıkları bir işkence. Kadınla erkek arasındaki bu tek farklı noktadan; kas gücünden yararlanıp, aslında sözlerini geçiremedikleri, çaresiz kaldıkları, ezik ve zayıf olduklarını hissettikleri zaman başvurdukları bir güç gösterisi. İşte ancak böyle kendilerini kanıtladıklarını, güçlü olduklarını hissedebiliyorlar. Bu davranış, yalnızca erkeğin kadına uyguladığı bir baskı değil... Zaman zaman büyüklerin çocuklarına, güçlünün zayıfa karşı kullandığı çok acımasız bir gövde gösterisi. Üstelik de çaresizliğin çok zavallı bir belirtisi.

İş hayatında patronuna, aile hayatında eşine ve çocuklarına kendini kanıtlayamayan, hatta cinsel açıdan bile kendini eksik ve zayıf hisseden erkek, kolaylıkla dayağa başvurabiliyor. Kendine göre, gücünü böyle ispatlamış oluyor. Hatta eşini öldüresiye dövdükten hemen sonra,  cinsel heyecana kapılıp, bitkin ve kırgın eşiyle sevişmek de isteyebiliyor.

Ne yazık ki, pek çok örneğini gördüğüm gibi,  “Ben kocamı her şeye rağmen seviyorum. Bizim hayatımıza karışma ?” diyebilecek pek çok eğitimli, kültürlü, meslek sahibi kadın var...

İşte bu tür kadınlar yüzünden, bu dayakçı kocalar hala bu çağdışı işkenceyi sürdürmüyorlar mı?. o çağdaş ve kültürlü genç kadınlara ise söyleyecek şey bulamıyorum. Onlara kendilerinden başka hiç kimsenin yardım edebileceğine de inanmıyorum.

Kadın sığınma evi, kadın ve aile eğitim merkezleri… psikologlar, evlilik danışmanları….hepsi hepsi boşa kürek sallıyor bana kalırsa.  Çünkü önce o kadınlar dayakçı eşlerinden kurtulmayı istemeliler…

 

********

 

 

 

 

 

Güzin Abla “Köşesi yazarı : Feyza Algan